Dance with me

در فرانسه سال 2010 ، سال شوپن نامیده شده. از اینکه این را الان می دانم خوشحالم. می توانم حس کنم، باریدن باران را، با هندزفری در گوشم، هنگامی که در خیابانهای براق پاریس با کسی که دوستش دارم، می چرخم و از لحظه لحظه اش لذت می برم.

 پی نوشت: Chopin , Funeral March

'Til I find somebody new

شب بود،نسیم ملایم و خنکی، در سکوت پیاده روئی که از میان سبزه زار می گذشت و انتهایش پیدا نبود، همراهی ام می کرد... .

این هنگامی در ذهنم آمد که پاسی از شب گذشته بود، پنجره ی اتاق باز و من درحالی که به سقف اتاق می نگریستم، به blower’s daughter گوش می دادم. همان طور هم که با فرازش به اوج می رسیدم و در نشیب اش غرق می شدم، در پایان برای اولین بار متوجه جمله ی آخر شدم. خودم که باورم نمی شود شاید کسی هم باور نکند! بعد از بارها و بارها گوش دادن، چه لحظه ای بود وقتی متوجهش شدم، برای آنی در پوست خود نگنجیدم.

شاید قبل ها خیلی شور آهنگ مرا دربرمی گرفت که همیشه حس آهنگ را با قطعه ی تکرار شونده اش به پایان می بردم، اما این بار به قدری عمیق بود که مرا به سکوت و تامل واداشت.

به آن شیوه که میل تو آن می بود

پی ات بگرفته نو خیزان به راه دور می خوانند

بر اندازه که می دانند.

به جا در بستر خارت،

که بر امید، تر دامن گل روز بهارانی

فسرده غنچه ای حتی نخواهی دید و این دانی.

به دل ای خسته آیا هست

هنوزت رغبت خواندن؟...

30na.net

مسخره ترین چیز دنیا این ِ که آدمی رو که به خاطر متفاوت بودنش جذبش شدی، سعی کنی مثل بقیه آدم ها کنی...

چقدر زیباست که آدمی، خوبش خوب باشد مثل فرشته،
و اگر بد شد...بد شود تا آخر توانش.

شاید آدم دلش می خواهد فریاد بزند. شاید گاهی آدم فقط نمی خواهد فریاد بزند.

من که از سادگی سرو خجالت زده ام

و از آزادگیش

با کدامین واژه

پای در ساﻳﮥ مهرش بگذارم ؟

تو بگو ...