بعضی ‌ها برای آدم خيلی عزيزند.
چنان عزيز كه نمی ‌خواهی حتی يك لحظه هم ناراحت‌شان ببينی. بعضی ‌ها وجودشان به آدم نيرو و انگيزه می ‌دهد كه زنده بماند و دوست‌شان داشته باشد. بعضی ‌ها چندان عزيزند كه لبخندشان برايت يك دنيا شادمانی و سرور است.
دوست داشتن، هر چند كه ساده به نظر آيد و هر چند كه بتوان تحليلش كرد، اما حس دوست داشتن بسيار پيچيده است. نمی ‌توانی تفكيكش كنی، نمی ‌توانی ساده ‌اش كنی به اجزايی كه فكر می كنی می ‌سازندش، نمی ‌توانی كنترلش كنی. هر چه پس برانی اش، باز ناگهان از جایی سر بر می آورد و همه چيز را احاطه می ‌كند. تنها بايد آرام بمانی و حسش كنی. حسش كنی تا ببينی كه زندگی و زنده بودن چه‌ قدر می تواند خوب و زيبا باشد.